12 اردیبهشت...برای فرح مهرابی که شمس تبریزی ام بود...خوابت درست بود بانو...آمدم و نیامدی. جا ماندی از قافله. طهران تو را برای خودش میخواست. چادرت را کشید و چمدانت را گرفت. دست هایت را برای خودش میخواست. تاب نگاهت را نداشت که رد خط های سفید جاده را دنبال کنی. تو هم چشم هایت را بستی روی جاده. نخواستی شاید. طهران همه ی زندگی ات بود. اصلا شمس بودی و رسمش هم همین بود. باید دور می ماندی بانو... ب

بايد كه زن باشي بفهمي صبر يعني چه

روياي آبي داشتن نه، جبر يعني چه

وقتي تمام اشك هاي آسمان خشكيد

با چشم هاي تر بگويي ابر يعني چه

قلبت پر از داغ و نگاهت حرف ها دارد

اما سكوتت خوب مي گويد قبر يعني چه

وقتي كه روحت بارها با چنگ زخمي شد

بايد كه از دنيا بپرسي ببر يعني چه

با اين غزل تا مثنوي هم حرف مي ماند

بايد كه زن باشي بفهمي صبر يعني چه

شهريور92/ آرزو كريمي

وقتي مي آمد، زنگ نميزد. حوالي ساعت 3 كليد را مي انداخت توي قفل. صداي دسته كليدش كه مي آمد قند در دلم آب مي شد. يكي يكدانه بودم و تنهايي و در خانه ماندن كفرم را در مي آورد. انگار منتظر بودم پدر بيايد و برويم بيرون . بد عادت كرده بود مرا ... و وقتي رفت، عادت نداشتم به نيامدنش. هميشه گوشم براي شنيدن صداي كليد به سمت در بود. گاهي حتي خودم در را باز مي كردم...اما نيامد! حالا 9 سال و اندي از نيامد

اولش ترديد داشت... نمي دانست ببارد بر سرم يا نه... نمي دانست آنچه مي بيند معجزه است يا نه... آرام آرام اما نرم شد. توي چشم هايمان نگاه كرد و برف هايش غلطيدند و آمدند پايين. انگار آسمان معجزه را باور كرده بود. وقتي دخترك آمد و دل او هم شاد شد، بيشتر باريد برفش را...و اين زيباترين برف در تاريخ زندگاني ام بود. برفي كه من و آسمان به معجزه اش ايمان داشتيم... زمستانِ سرزده از راه رسيد و برف نويددهنده ي اتفاقي تازه بود...

برف نو هم که ببارد
هیچ حسی ندارم
اولین برف امسال را
معجزه ی من ساخت
اما هیچ کس
برای ساختن آدم برفی همراهم نشد...
برف نو هم که ببارد
تمام معجزه ام آب می شود
و آدم ها فکر نمی کنند
بهمن که تمام شود
برای ساختن آدم برفی کمی دیر است.
برف نو که ببارد

من سکوت می کنم.

خورشید که توی چشم هایم می تابد مرگ را نزدیک تر می بینم. همیشه تصورم از لحظه ی مردنم همین بوده است. اینکه نور می زند توی چشم هایم و دنیا تمام می شود. انگار زیباترین صحنه ی دنیا تابش طلایی رنگ خورشید است!دلم می خواهد جوان بمیرم. پیر که باشی همه یادشان می رود چه با تو کرده اند. دوست دارم جوان بمیرم و همه را حیران کنم. آدم ها وقتی بفهمند فرصت جبران ندارند چهره هاشان غمگین می شود و از این که دیگر تو را

تحلیل نمایشنامه آیولف کوچولو اثر هنریک ایبسن نوشته ی حمید زیدی- آرزو کریمی مقدم شخصیت ها: آلفرد اُلمش: مالک، ادیب، ترکه و ریزنقش، حدودا 37 ساله، چشمان مهربان، مویی تنک، ریش قهوه ای، چهره ای فکور ریتا: همسر آلفرد، زنی بور، زیبارو، سرشار از شور و نشاط، حدودا 30 ساله آیولف : پسر آلفرد و ریتا، 9 ساله، پای چپش فلج است و عصایی زیر بغل دارد. نسبت به سنش تکیده و رنجور آستا: خواهر ناتنی آلفرد، حدودا 25 س